Η διαδρομή της Ελένης στο χωριό μας ξεκίνησε μέσα από την ανοιχτή πρόσκληση των Ψηλών Βουνών για τη διαχείριση των ορεινών τους θερμοκηπίων. Μαζί με την οικογένειά της, έκανε αίτηση, επιλέχθηκε και σήμερα ζει στο Δεμάτι, φροντίζοντας τα θερμοκήπια και χτίζοντας μια νέα καθημερινότητα κοντά στη φύση και την παραγωγή.
Μέσα από την εμπειρία της, παρακολουθούμε πώς μια νέα αρχή στο βουνό μπορεί να γίνει όχι μόνο προσωπική επιλογή, αλλά και μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας για ζωντανές ορεινές κοινότητες.
Της ζητήσαμε να μας πει πώς κυλάει μέχρι τώρα αυτή η διαδρομή.
«Η εμπειρία έχει δύο όψεις», μας λέει. «Από τη μία υπάρχει μεγάλη όρεξη και ενθουσιασμός για να δημιουργηθεί κάτι νέο. Από την άλλη, αυτό σημαίνει ότι έχουμε να αντιμετωπίσουμε και δυσκολίες, για τις οποίες χρειάζεται μεγάλη επιμονή».
Η επαγγελματική καλλιέργεια κηπευτικών σε θερμοκήπια, και μάλιστα σε ορεινό περιβάλλον, είναι κάτι νέο για την ίδια και την οικογένειά της. Στην πράξη, αυτό σημαίνει συνεχή μάθηση. Τεχνικά ζητήματα, όπως ο φωτισμός, οι ιδιαιτερότητες του υψομέτρου, η ένταση του ήλιου πάνω στα νεαρά φυτά ή ακόμη και μια καθυστέρηση λίγων ωρών στο άνοιγμα του θερμοκηπίου, μπορούν να επηρεάσουν άμεσα την παραγωγή. Κάποιες φορές χρειάστηκε να ξεκινήσουν ξανά από την αρχή, αυτή τη φορά όμως με νέα γνώση.
Παρά τις δυσκολίες, η γενική αίσθηση παραμένει πολύ θετική. «Είναι ένα νέο ξεκίνημα που, για την ώρα, το απολαμβάνουμε. Και τη ζωή στο χωριό και το φυσικό περιβάλλον, αλλά και τη δουλειά στα θερμοκήπια».
Αυτό που φαίνεται να την αγγίζει περισσότερο στη νέα καθημερινότητα είναι η επαφή με τη φύση σε όλες της τις λεπτομέρειες. Τα φυτά, η εξέλιξή τους, η βιοποικιλότητα, ακόμη και τα πιο μικροσκοπικά πράγματα που παρατηρεί κανείς όταν ζει και δουλεύει κοντά στη γη. Για την Ελένη, που έρχεται από έναν τόπο πιο κοντά στη θάλασσα, το βουνό ανοίγει έναν καινούργιο κόσμο παρατήρησης και ανακάλυψης. «Μου αρέσει που τα ανακαλύπτουμε μαζί, με την υποστήριξη των Ψηλών Βουνών», σημειώνει.
Η απόφαση να έρθουν στο Δεμάτι δεν προέκυψε τυχαία. Όπως λέει, βρίσκονταν ήδη σε ένα σημείο όπου αναζητούσαν μια εναλλακτική. Η πρόσκληση των Ψηλών Βουνών ήταν πολύ κοντά σε αυτό που σκέφτονταν και τους έδωσε την ευκαιρία να δοκιμάσουν στην πράξη έναν άλλο τρόπο ζωής, με περισσότερη επαφή με τη φύση, την παραγωγή και την κοινότητα.
Σε κάποιον ή κάποια που σκέφτεται να κάνει ένα παρόμοιο βήμα προς ένα ορεινό χωριό, η απάντησή της είναι καθαρή: «Να το τολμήσει». Όχι επειδή είναι όλα εύκολα, αλλά επειδή υπάρχουν δυνατότητες για όσους έχουν όρεξη, επιμονή και διάθεση να μάθουν. Χρειάζεται, όπως λέει, να μπορεί ένας άνθρωπος να σταθεί στη φύση, να μη φοβάται κάθε δυσκολία, να πιάνει πράγματα με τα χέρια του, να φροντίζει το σπίτι και το περιβάλλον του. Όμως, αν υπάρχει πραγματική διάθεση, μπορούν να βρεθούν τρόποι για δουλειά και ζωή στο χωριό.
Η ιστορία της Ελένης είναι μια πραγματική διαδρομή, με ενθουσιασμό, δοκιμές, λάθη, καθημερινή φροντίδα και επιμονή. Και ακριβώς γι’ αυτό δείχνει ότι η αποκέντρωση δεν είναι απλώς μια ιδέα, αλλά μια διαδικασία που χτίζεται μέρα με τη μέρα, μέσα από ανθρώπους που αποφασίζουν να δοκιμάσουν, να μάθουν και να ριζώσουν ξανά σε έναν τόπο.