Η ζωή στην Κρανιά Ασπροποτάμου σημαίνει πρώτα απ’ όλα ηρεμία, πρωτίστως ψυχική, μας εξηγεί η Σοφία. Μια καθημερινότητα κοντά στη φύση, όπου πάντα υπάρχει κάτι να κάνεις: ένα μερεμέτι στο σπίτι, δουλειές στην αυλή και στον κήπο, συλλογή βοτάνων και μανιταριών, επεξεργασία των καρπών της γης ανάλογα με την εποχή.
Η διαδρομή της προς το χωριό δεν έγινε από τη μια μέρα στην άλλη. H ανάγκη για αλλαγή ωρίμασε σιγά σιγά.
“Μετά από πολλά χρόνια στην εστίαση, ήρθε και ο κορεσμός μιας έντονης ζωής στην πόλη.”
Πρώτα ήρθε η εποχική δουλειά στο χωριό, μετά η αγάπη για τον τόπο και τους ανθρώπους του, και σήμερα η συμμετοχή στη δημιουργία της Κοιν.Σ.Επ. Αναπτυξιακός Οργανισμός Ασπροποτάμου – Αράου Άλμπου, ένα εγχείρημα που γεννήθηκε από αγάπη για τον τόπο και στόχευσε στην αξιοποίηση της γνώσης, της ιστορίας, της φύσης και του πολιτισμού του τόπου προς όφελος της κοινότητας.
Το εγχείρημα ξεκινά από το Μεσοχώρι της Κρανιάς, ως χώρος συνεργατικής εργασίας, οργάνωσης δράσεων και καθημερινής εξυπηρέτησης. Εκεί θα στεγαστεί και το μοναδικό μπακάλικο της περιοχής, που θα λειτουργεί παράλληλα ως καφενείο και σημείο συνάντησης για κατοίκους και επισκέπτες. Τα Ψηλά Βουνά συμμετέχουμε με πολύ ενθουσιασμό σε αυτή την προσπάθεια δημιουργίας μιας ενιαίας κοινωνικής υποδομής για τον τόπο, μαζί με τον Δασικό Συνεταιρισμό Δολιανών και ακόμη 10 άτομα που κατάγονται από τον τόπο. Παράλληλα, ο οργανισμός θα αποτελέσει βάση για εμπειρίες, εκπαιδευτικά προγράμματα και δράσεις γύρω από τη φύση, την παραγωγή, την υλοτομία, το ψάρεμα, τα μανιτάρια, τα αυτοφυή φυτά και τον βλάχικο πολιτισμό.
Μέσα από την εμπειρία της Σοφίας, βλέπουμε πως η αποκέντρωση μπορεί να είναι μια διαδικασία σταδιακής μετεγκατάστασης. Έχει δυσκολίες, ειδικά από τη στιγμή που, επί του παρόντος, λείπουν βασικές υπηρεσίες και υποδομές. Όμως αυτές οι δυσκολίες δίνουν το πολύτιμο μάθημα της προνοητικής οργάνωσης, της απλότητας και την αξίας του να αρκείσαι σε λιγότερα.
Η ζωή στο χωριό χρειάζεται χρόνο, ζύμωση και ανοιχτότητα. Η ικανοποίηση που έρχεται από μια καθημερινότητα πιο κοντά στην αυτάρκεια, στη φύση και στην κοινότητα, μπορεί να ανοίξει δρόμους για νέες ευκαιρίες και ένα βιώσιμο μέλλον για τους ορεινούς τόπους.
Άλλωστε, με δικά της λόγια “η ικανοποίηση που λαμβάνεις ζώντας κοντά στην αυτάρκεια δε συγκρίνεται με τίποτα”.